Microsoft Word Kalem Nerede?
Bir sabah, Kayseri’deki küçük odamda bilgisayarımı açıp, yeni bir yazı yazma hevesiyle ekranı karşımda buldum. Her şey normaldi; odamdaki o alışılmış huzurlu sessizlik, bilgisayarın hafif tıkırtıları… Ama sonra bir şey fark ettim, kaybolmuştu. Belli belirsiz, gözüme çarpan ama bir türlü hatırlayamadığım o şey… Microsoft Word kalemi. Hani o her şeyi daha da anlamlı kılacak olan, yazının içindeki o küçük detay. Kalem nerede?
O Anın Huzursuzluğu
Bazen insan, kaybolan bir şeyi ararken zamanın nasıl geçtiğini fark edemez. İşte ben de öyleydim. “Word kalemi nerede?” diye sorarak başladım her şeye. O kadar basit bir şey, değil mi? Ama işte o an, o kaybolan kalem, ne kadar da büyük bir boşluk hissi yaratıyordu içimde. Hani o kalemi, yazarken bazen o “düşünme anı” için kullanırsın ya? Kafanda dönüp duran cümlelerin arasına birkaç noktayı eklerken, o küçük işaretle büyük anlamlar kurarsın. Şimdi, tüm o işlemin bir parçası eksikti. Bir eksiklik vardı ve o eksiklik beni rahatsız ediyordu.
Her Günkü Ritüelim: Günlük Tutmak
Kayseri’de yaşarken, hayatta küçük şeylerin ne kadar büyük anlamlar taşıdığını fark ediyorum. Her gün, bir şekilde duygularımı kağıda dökmek benim için bir alışkanlık halini aldı. Küçük bir çerçevede büyüyen hayallerimi, aşkı, hayal kırıklıklarımı, mutlulukları… Her şeyi bir deftere yazmak benim için terapi gibiydi. Ama o gün, bilgisayarın başında kendimi o kadar yalnız hissettim ki. Kalem, bir anda içsel dünyamın parçası olmalıydı. Şimdi, o eksik parça beni tedirgin ediyordu.
Yazmak, her zaman bana bir şeyler kazandırmıştı. Duygularımı kelimelere dökerken, bir anlam buluyordum. O yüzden belki de kaybolan bir şeyin bu kadar büyük hissettirmesinin nedeni, bu küçük nesnenin içimdeki bir boşluğu doldurmasıydı. O kalem, aslında sadece bir araç değildi. Benim sesimdi, içimdeki karanlıkları aydınlatan bir ışık.
Kalemim Kayboldu, Ama Sözlerim Kaybolmaz
“Bunlar çok dramatik değil mi?” diye kendime sorarken, birden bilgisayarımın ekranına baktım. Microsoft Word açık ve yeni bir sayfa bekliyordu. O sayfa, üzerinde bir şeyler yazmayı bekliyordu. Şimdi, en büyük sorum şuydu: Ne yazacağım? Yazmaya başladım ama o kaybolan kalemi arar gibi hissediyordum.
Bir an önce yazıya başlamak istiyordum, ama kalem olmadan yazmak, bir şarkıyı en sevdiğin enstrüman olmadan söylemeye çalışmak gibi bir şeydi. Yine de, bir şekilde yazdım. Paragraflar birbirini kovaladı, kelimeler kendiliğinden akmaya başladı. Ama eksik olan bir şey vardı. O kaybolan kalemin verdiği huzuru ve derinliği tekrar bulabilir miydim?
Aklımda dolanan soru, belki de yıllardır hiç düşünmediğim bir soruydu: “Yazarken neyi kaybediyorum?” Zihnimdeki boşluğu kelimelerle doldurmaya çalışırken, birden fark ettim. Kaybolan kalem sadece bir nesne değilmiş. Aslında, yazarken hissettiğim bağ, o kalemle şekilleniyormuş. O an, yazı yazmak sadece kelimeleri sıralamak değil, bir duyguyu, bir düşünceyi vücuda getirmekti.
Bir Kalemle Daha Fazlası
Herkesin kaybolan bir şeyi vardır, değil mi? Belki de bir zamanlar size çok önemli olan bir şeydir. Ama o kaybolan şey, sadece maddi bir nesne olamaz. Bir ilişki, bir dostluk, ya da belki de bir anı… O kaybolan şeyin ardından geçirdiğiniz zaman, kendinizi bulmaya çalışırken fark ettiğiniz en derin şey, aslında zaten kaybettiğinizin kendisiyle yüzleşiyorsunuzdur.
İşte ben de o kaybolan kalemle yüzleşmeye başladım. Her şeyin çok önemli olduğunu düşündüğüm anlarda, aslında kaybolan şeyin ne kadar küçük bir detay olduğunu fark ettim. Kalem kaybolmuştu ama yazmak hala oradaydı. Hala benim içimdeydi. Ve belki de bir gün, o kaybolan kalem geri gelir, ama ben o zaman daha fazlasını keşfederim.
Sonunda Bulduğum Şey
Yazı yazarken kaybolan kalemi arayarak vakit kaybettiğimi fark ettiğimde, biraz gülümsedim. Kalemim gerçekten kaybolmuş muydu? Yoksa kaybolan sadece ben miydim? Yavaşça masamın üzerini karıştırırken, küçük bir kağıt parçası buldum. İçinde birkaç eski yazı vardı. Ve evet, sonunda, o kaybolan kalemi buldum. Bilgisayarımın kenarındaki küçük kutunun içinde duruyordu. Bir an için içimde büyük bir rahatlama hissettim.
Ama sonra fark ettim, belki de asıl keşfettiğim şey kalemin kaybolmasında değildi. Asıl önemli olan, yazmanın gücünü yeniden keşfetmekti. Her şey bir anda anlam kazandı. Microsoft Word kalemi, kaybolmuştu ama kelimelerim hala benimleydi.
Kalem Kaybolsa Da, Yazmak Hep Var
Sonunda, yazmaya başladım ve o kaybolan kalemin eksikliği, aslında bana başka bir şey öğretti. Hayatın içinde kaybolan şeyler olabilir, belki de o an onları bulamayabiliriz. Ama unutma, kaybolan her şey bir şekilde geri gelir ve sen, o kaybolan şeyin olmadığı anlarda bile yazmaya devam edebilirsin. Kalem kaybolsa da, sözlerin hep seninle kalır.
Yazdıkça, o kaybolan kalemi aramaktan vazgeçtim. Çünkü yazarken bulduğum şey, aslında yazmanın kendisiydi. Bir kalem kaybolmuştu, ama kelimelerim hep benimleydi, hep içimdeydi.